Ruimte geven aan dat wat je voelt.

Heerlijk moment was dit zo midden op een zonnige zondag. Lekker op een privé strandje aan de Waal.
Even uitwaaien en zonnestralen vangen, iedereen heppiedepeppie.

Maar zo begon voor mij de dag zeker niet. Al vanaf het moment dat ik mijn ogen open deed (en er ook daglicht door de gordijnen scheen…😉) voelde ik hem al. Een flinke regenwolk. Grijs, zwaar, en klaar om uit te storten… Op dit moment had ik er voor kunnen kiezen om net als onze jongste ook naar beneden te gaan, om haar niet al gelijk een groot deel van haar schermpjes tijd (die al flink opgerekt is deze weken in Corona tijd) in te laten vullen. Ik had liedjes aan kunnen zetten, wat met haar kunnen gaan babbelen, sinaasappeltjes persen en de tafel dekken. Maar ik deed het niet.

Ik koos er voor om te blijven liggen. In eerste instantie ging dat gepaard met gedachten als; Lekkere moeder ben ik…Zouden ze dit later onthouden? En; Ik wil me niet zo voelen. Maar redelijk snel daarna voelde ik dat het nodig was. Dat ik er alle recht toe had. Dat het zelfs logisch was dat ik me nu zo voelde. En ik gunde mezelf hier even de tijd en ruimte voor. Het was namelijk tijd om te verwerken… om de regen te laten stromen.

We leven in een tijd waar ontzettend veel voelbaar is, angst en hoop, afschuw en verwondering, energie hebben en opgebrand zijn, actie en verveling, vastlopen en tot creatieve oplossingen komen, ga zo maar door. Er gebeurt ontzettend veel en tegelijkertijd staan er vele dingen stil. En dan nog de social distance, wat een onnatuurlijke situatie is dit voor ons mensen. We worden geboren met liefdevolle aanraking als 1 van de eerste levensbehoeften. En wanneer er dan ook sprake is van ziekte, van verlies en/of gemis dan is toch het enige wat we willen doen vasthouden, knuffelen, troosten, de hand schudden, elkaar aanraken.
Al die nieuwe indrukken, maar ook alle emoties die gepaard gaan met deze nieuwe situatie, verzamelen zich in ons lichaam. En dat kun je best even volhouden, maar soms is het echt tijd om te ontladen. Om even pas op de plaats te maken, ruimte te geven aan de gevoelens die zich laten zien.

Het mooie is dat wanneer je je pijnlijke emoties niet wegstopt maar de ruimte geeft, er dan ook weer meer ruimte komt voor de positieve en fijne gevoelens.
En dan kom ik weer terug bij de foto aan de Waal. Optimaal heb ik daar van het zonnetje, de natuur, de rust en mijn gezin kunnen genieten, omdat ik ’s ochtends de lucht had kunnen klaren. Als ik mijn allereerste gedachten en overtuigingen had gevolgd en een evenwichtig ontbijt met op de achtergrond ‘Tante Gea’ van Kinderen voor Kinderen had bereid, dan had de zon weinig kans gehad om door te kunnen breken en hadden de grijze wolken wellicht samen kunnen pakken tot een donderwolk.

Ontladen kun je op verschillende manieren doen. Soms is een flinke huilbui voldoende. Maar er zijn nog veel meer manieren om te verwerken, zodat je kunt los laten en veerkracht op kunt bouwen om een volgende tegenslag beter te kunnen doorstaan.
Welke manier werkt voor jou? Laat het weten in een reactie onder deze blog. Zo leren we van en met elkaar. Je doet het zelf, maar je hoeft het niet alleen te doen.

Herken je je in deze blog en wens je voor jezelf meer ontlaad en daarna oplaad momenten? Manieren om te kunnen verwerken en om veerkracht op te bouwen? Neem dan contact op, bijv. via het contactformulier. Dan kijk ik graag met je mee, zodat je hierin mooie stappen kunt zetten.