Voor de hele groep wordt friet gehaald. Haar frietjes worden, zoals afgesproken, apart verpakt incl. sticker ‘allergie’ op de zak.
Hopla, al het versgebakken snackbar food wasemend in de papieren tas, incl. friet met PINDAsaus.

De rit schiet niet zo op en het eten dampt lekker verder in de zak.

‘Neem het maar niet, ik haal voor jou toch wel wat anders’.
‘1 frietje uit mijn zak zal wel loslopen, toch?’

En na een minuutje begint het: onrust, een kuchje, zwelling van oren, oogleden, mond, intense jeuk, paniek in haar ogen….

Ik schrik wakker. Met hartbonzingen en bezweet… Mijn nachtmerrie.

Een levensechte situatie die mij regelmatig angst oplevert.
De angst om de controle te verliezen. De angst om mijn meisje te verliezen. De angst het niet goed te doen. Ik ben verantwoordelijk voor haar.
1 van mijn grote angsten.
Want ik ken er nog wel een paar.

Angst is een thema in mijn leven.

De bijbehorende fysieke signalen zetten me regelmatig op scherp, in hyperfocus. En af en toe verlamt het me nog. Raak ik er door uitgeput. Ontstaat er vlucht of freeze gedrag. Fysieke klachten houden me dan in de greep.

Als ik gespannen, overprikkeld of vermoeid ben versterken de bezorgde piekergedachten en het angstige gevoel. Dat heb ik inmiddels ontdekt en geleerd.

Twee periodes in mijn leven heb ik meegemaakt hoe het is om voor langere tijd over mijn grenzen te gaan en wat het gevolg is van het voor langere tijd negeren van fysieke signalen. Een periode van overspannen zijn met paniekaanvallen tot gevolg. Ik kreeg er een angst bij.

De angst voor de angst.

Deze intense en moeilijke periodes in mijn leven hebben me echter wel in beweging gezet en gebracht tot wie en waar ik nu ben. En daar ben ik heel dankbaar voor!

Ik ben nl. op onderzoek uit gegaan.

Wie ben ik eigenlijk? Waarom overkomt mij dit? Hoe ontstaat dit? Waar heeft het mee te maken? Wat wil ik? En hoe kan ik hier mee om gaan? Wat heb ik nodig?

Ik wist dat het anders kon en mocht en ik wilde niks liever dan dat.

Ik zocht de mensen, boeken, spreuken, begeleiding, trainingen en opleidingen op die me wijsheid gaven en sterker maakten op dit gebied. En ik vond ze.
Ik las, oefende, leerde en ontdekte.
Met vallen en opstaan. Alsof ik een ladder besteeg. 5 treden op, 3 omlaag. Maar stijgen deed ik.

Angst is een emotie die je helpt te reageren op gevaar. Het lichaam raakt in opperste staat van paraatheid waardoor het hart sneller gaat kloppen, de ademhaling versnelt, de bloeddruk omhoog gaat en de spieren zich aanspannen. Deze plotselinge en hevige angst duurt vaak niet lang en ervaart iedereen wel eens. Het is een gezonde reactie op dreigend gevaar.
Het kan gebeuren dat deze gezonde angst ‘ongezond’ wordt en dat je angstgevoelens ervaart tijdens situaties die niet gevaarlijk of levensbedreigend zijn.
Zo raak je bijvoorbeeld in paniek als:

  • je een presentatie moet geven
  • wanneer je verkeerd rijdt met de auto
  • wanneer je in een grote groep onbekende mensen bent
  • wanneer je je vermoeid voelt of fysieke klachten hebt die jouw piekergedachten aanwakkeren als; ‘Misschien heb ik een ernstige ziekte?’

Inmiddels weet ik door eigen ervaring wat helpt om met deze levensles om te gaan.

Balans is enorm belangrijk. En balans behoud ik door:

  • Bewegen. Elke dag minimaal een half uur bewegen, bijvoorbeeld wandelen, fietsen, of tuinieren.
  • Genoeg slapen.
  • Regelmatig leven. Ik voel me bijv. het beste wanneer ik op dezelfde tijd naar bed ga en op sta.
  • Leuke dingen te doen. Bezig zijn met activiteiten waar ik voldoening uit haal. Een oud caravannetje pimpen, muziek luisteren en maken en in de tuin werken werkt voor mij heel goed bijvoorbeeld! 😉
  • Goed en voedend eten. Pepmiddelen als koffie, alcohol, suiker (zo veel mogelijk) laten staan.
  • Ontspanningsoefeningen. Lichaams-, en adembewustzijn trainen door yoga, pilates, wandelen, mindfulness en ontspanningsoefeningen helpt mij enorm. Je lichaam is een prachtig instrument. Het geeft je hele duidelijke signalen af wat goed is voor jou. We hoeven er alleen maar naar te luisteren en naar te handelen. Daar heb je lichaamsbewustzijn voor nodig.
  • Te delen wat me bezig houdt. Ik zoek dan de mensen om me heen op die ik vertrouw. Gelijkgestemden die kunnen luisteren zonder oordeel. Enorm dankbaar ben ik voor zo’n kringetje van mensen om me heen. Maar schrijven helpt ook. Ongenuanceerd opschrijven wat er in me om gaat werkt ook heel fijn. Het leegt mijn hoofd en geeft ontspanning.
  • Te blijven gaan en doen, ondanks de angst (vereiste: het inbouwen van herstelmomenten)
    Door de dingen te blijven doen die ik spannend vind, leerde ik met de spanning omgaan. De angst voor bepaalde situaties wordt daardoor minder. Het is goed om te weten dat angst meestal na 60 tot 90 minuten vanzelf minder wordt. Het geeft mij de moed om toch de dingen te doen die ik eng vind. Het houdt me in beweging en zorgt er voor dat ik groei en ontwikkel.
  • Mijn gedachten onderzoeken en ombuigen indien nodig.
    Op angstige momenten volgen er vaak automatisch gedachten die de angst groter maken. Het is belangrijk dat ik die gedachten opmerk en ombuig. Je brein is te trainen. Dus uiteindelijk merk je steeds vaker dat je in bepaalde situaties ook snel of automatisch geruststellende, helpende gedachten kunt denken.

Wat ook heel helpend is in het omgaan met angst (en iedere andere emotie) is dat het er gewoon mag zijn. Hoe meer je er tegen vecht, het weg probeert te stoppen of duwen hoe meer je het versterkt. Denk aan een bal die je onder water probeert te duwen. Dit lukt een tijdje, maar het is niet vol te houden en met veel meer kracht knalt de bal omhoog.
(Angst)gevoelens doorvoelen maakt dat het verzacht, dat het milder wordt.
Daarnaast bouw je moed en vertrouwen op.

Brené Brown heeft mij in mijn zoektocht enorm geïnspireerd met haar boeken over moed, imperfectie en kwetsbaarheid.

Een prachtige quote van haar: 

Het heeft mijn missie en visie in mijn praktijk Spring! Kindcoaching doen ontwikkelen. Ik werk met meiden die op zoek zijn naar vertrouwen in zichzelf.

Meiden die vaak overspoelt worden door twijfel, onzekerheid en angst.

Meiden die daardoor zichzelf terug trekken, kleiner maken, wegcijferen of met een masker op door het leven gaan om het kwetsbare te beschermen of verbergen.

Meiden die het moeilijk vinden hun grenzen aan te voelen en aan te geven.

Meiden die enorm opzien tegen situaties als: het geven van een presentatie, naar een feestje gaan waar je bijna niemand kent, het maken van toetsen.

Omdat ik precies weet hoe zij zich voelen, wat zij doormaken en wat hen helpt om te groeien in vertrouwen. 

Na een aantal sessies komt hun ware aard weer naar voren. Maskers, overlevingsstrategieën, pleasegedrag, opgebouwde muurtjes kunnen over boord.
Door moed, het omarmen van imperfectie, bewustzijn, positieve gedachte kracht en het terug vinden van vertrouwen in zichzelf kunnen zij ook weer stralen, plezier hebben, zich vrij voelen en met vertrouwen hun levenspad vervolgen.
En: zijn zoals ze bedoeld zijn.
Namelijk precies goed genoeg.

Carla 
Spring! Kindcoaching