Ik ben een pleaser.

Ik zie me nog zitten op mijn hurken in de steeg. ‘Bloemetjes’ plukken voor mijn moeder om haar als extraatje een vaasje bloemetjes te geven bij het ontbijt. Bij de eerste zonnestralen schoot ik uit bed, om als eerste beneden te zijn en in mijn pyama’tje buiten wat bij elkaar te scharrelen tussen het onkruid om mijn moeder een goed gevoel te geven.

Op zich zou je kunnen zeggen; ‘Dat is toch lief!’ En: Dat is toch gewoon wat een meisje voor haar moeder zou kunnen doen? Maar toch voel ik het anders. Het feit dat ik dit deed had er namelijk alles mee te maken dat ik het ontzettend fijn vond als mijn moeder me lief vond en dit ook uit sprak. Ik deed mijn best om mijn moeder een blij gevoel te geven, haar gelukkig te maken en te verrassen.

Later, rond een jaar of 9, werd mijn please gedrag versterkt door 1 opmerking van een moeder van een klasgenootje die vanuit emotie haar mening over mijn karakter gaf.
Ik stond er bij en keek er naar…

Deze ene opmerking heeft er in gehakt als een bom.

‘Zo zien mensen mij dus’. Was wat ik toen dacht.
Vanaf die tijd ben ik me (veelal onbewust) aan gaan passen.
Heel goed voelen, kijken en aanpassen.
Hoe willen mensen dat ik me gedraag?
Wat wordt als prettig ervaren?
Wanneer word ik leuk, lief gevonden?

Altijd een stukje bevestiging vragen en het goed willen doen.

Het pleasen begon dus al vroeg en ik raakte steeds verder van mijn eigen pure ik verwijderd.

Pleasegedrag komt in eerste instantie vaak over als fijn, lief, gezellig, behulpzaam, zorgzaam en ook vooral gemakkelijk en flexibel. Maar als je gaat kijken waar dit gedrag vandaan komt, kom je bij een onderliggende behoefte uit.

Pleasegedrag zorgt namelijk voor goedkeuring vanuit je omgeving voor jouw eigen bestaansrecht. Het is belangrijk om in te zien dat je die goedkeuring helemaal niet nodig hebt, omdat je mooi bent zoals je bent.

Aanvoelen wat een ander nodig heeft en zorgen voor een ander zijn prachtige kwaliteiten en eigenschappen. Maar wanneer je jezelf te kort doet, jezelf constant wegcijfert, het altijd maar gezellig wilt houden of je verontschuldigd voor je gedrag of voor wie je bent hebben we te maken met pleasen.

Meiden met pleasegedrag zeggen regelmatig zinnen als:

‘Misschien heel raar dat ik het zeg, maar…’
‘Sorry hoor, maar ik moet gaan…’
‘Ik kan helaas niet komen, sorry…’

Omdat je bang bent dat de ander een mening over je vormt die niet wenselijk is.
Ze vinden het moeilijk om hun grenzen aan te geven en keuzes te maken.

Hun hoofd zit geregeld vol met gedachten als:
‘Kan ik dat wel doen?’
‘Vinden ze me dan nog wel leuk?’
‘Zie ik er niet te opvallend of saai uit’

Ze zijn vooral bezig met;
Hoe moet ik me gedragen, kleden, uitspreken, zodat ik leuk, lief, aardig, stoer, interessant gevonden wordt.

Dit gedrag is niet vol te houden. Het brengt je steeds verder bij je eigen mooie ik vandaan.
Meiden met please gedrag zijn eigenlijk constant iemand anders. Maskertje op en gaan. 
Ze schikken zich en nemen niet de ruimte die ze waard zijn. 
Ze voelen zich niet vrij om te kunnen zijn wie ze zijn. Ze zijn vaak onzeker en angstig.     

En dit alle zorgt voor een vol hoofd en kost ontzettend veel energie.
Ze gaan continu over hun eigen grenzen heen, waarbij ze hun eigen behoeftes negeren en zichzelf verloochenen.
Als pleasen je automatische piloot wordt, gaat het op een gegeven moment wringen. Je kunt niet eindeloos jezelf wegcijferen en anderen op de 1e plaats zetten. Je komt op een punt dat het niet meer vol te houden is.  Burn-out, overspannen of overprikkeld zijn ligt op de loer.

Pleasegedrag is een overlevingsmechanisme. Het is ooit onbewust aangeleerd. Wanneer je het als kind nodig hebt. Wanneer je niet voor jezelf op kan komen en volledig afhankelijk bent van je ouders of degenen die je hebben opgevoed. Pleasegedrag is dus niet je eigen schuld en het is al helemaal niks om je  voor te schamen. Uitleg hierover en erkenning voor deze meiden is ontzettend belangrijk.

Ergens in hun jeugd hebben ze zichzelf aangeleerd:  ‘Anderen zijn belangrijker zijn dan ik’.
Ze hebben hun eigenwaarde en het bestaansrecht (of je wel een goed en lief meisje bent) gekoppeld aan externe goedkeuring krijgen.

Het goede nieuws is dat het aangeleerd gedrag is en dat ze een overtuiging zijn gaan geloven en hierdoor bepaald gedrag vertonen.
Dat betekent dat je het ook af kunt leren en er gezonder gedrag tegenover kunt zetten.

Coaching is een prachtige manier om te werken aan het zelfbeeld. Om zelfliefde en zelfvertrouwen te vergroten. En om toe te werken naar een positieve mindset.
Je kunt gedachten ombuigen en overtuigingen doorbreken. Het brein is te trainen!
Pleasegedrag is dan niet meer nodig. Je dochter kan weer volledig haar eigen mooie ik zijn.

Geniet, wees jezelf en Spring!