Ik schreef onderstaand blog tijdens de lockdown in jan/febr./maart waarin thuiswerken en thuisonderwijs voor veel ouders en kinderen/tieners een flinke opgave was. 

Ieder kind is van nature leer,- en nieuwsgierig.

En wat wij als volwassenen mogen doen is hen de ruimte en het vertrouwen geven.
Afgelopen week was hier best een pittige week. Thuisonderwijs gecombineerd met thuiswerken.
Onze oudste in de brugklas gaat goed, maar had deze week ook echt even een dip. Huiswerk dat wat was opgehoopt. Heel wat uren alleen op zolder achter een scherm. Pauzes lopen soms de mist in door een les die wat uitloopt, en een volgende les waar je weer paraat moet zijn. Of je hoort in de badkamer dat je gevraagd wordt het goede antwoord te geven, terwijl je net even snel naar de wc bent. Teleurstelling omdat haar periode Scheikunde nu toch een stuk saaier is. Je vriendinnen en de gezelligheid, de lol flink missen. Het geeft toch spanning. Voor haar hielp het om samen een lekkere wandeling te maken. Even de tranen laten stromen, delen waar je mee zit, samen kijken naar hoe we het weer op de rit krijgen, om weer zelf verder te kunnen.

En er loopt hier ook een 6 jarig dametje rond. Die het liefst speelt met andere kinderen. Vol fantasie leuke ideeën bedenkt om samen in rollenspel te spelen. Dat is waar ze blij van wordt! Maar ‘s morgen moet toch even het online groep 3 program doorgewerkt worden. Uiteraard deden we dit met tussenpozen. Even naar buiten, even just dance, even een spelletje. Samen wat oefeningen maken. En toch is het een flinke opgave en intensief voor haar. Wederom werd zichtbaar dat ze als september kind eigenlijk nu pas beter had kunnen starten met groep 3.

Afgelopen week probeerde ik tussendoor ook mijn eigen werk te doen, zoals veel ouders. Ik ontving tussen de afspraken door ook berichten van ouders die vragen hadden over het (moeilijke) gedrag van hun kind. Ik luisterde, gaf hen nieuwe inzichten en mogelijkheden. Delen stelt gerust. Herkenning en bevestiging helpt. Je doet het zelf, maar je hoeft het niet alleen te doen! Maar tussen dit alles door zag ik mijn eigen 6 jarige kind verder worstelen. Ze gaf verschillende signalen waaruit ik opmaakte dat het haar te veel werd. Mopperig, zuchten, moe, af en toe een flinke boze bui. En dat i.cm. nog wat fysieke signalen. Mooi eigenlijk hoe dat werkt. (Jonge) kinderen hebben nog niet de woorden om duidelijk te maken waar ze behoefte aan hebben, maar laten het zien d.m.v. gedrag of via fysieke reacties. Ook hier weet ik inmiddels van alles in te zetten wat helpt en rust geeft, maar op een gegeven moment is het echt tijd om naar je kind te luisteren!

Mooi om te onderzoeken: Wanneer je opmerkt dat je kind niet luistert naar wat je zegt of naar wat je wilt dat ze doen,
luister jij dan eigenlijk wel naar wat je kind je wil vertellen/laten zien? Het zette mij ook voor mijn eigen thuissituatie aan het denken.

Samen en in overleg met haar lieve juf besloten we de druk er af te halen. Kijken naar wat ze zelf aangeeft. Waar heeft ze behoefte aan?
Ik betrapte mezelf voordat ik de juf benaderde op de gedachte dat ik haar dan misschien te veel het gevoel geef dat ze lekker zelf mag weten of ze iets wel of niet gaat doen. En dat ze daar misschien wel erg makkelijk door wordt.
Ik zei haar dan ook: afgelopen week ; ”soms moet je ook gewoon iets. Ik moet ook elke dag de vaatwasser even in en uitruimen, ook wanneer ik er even geen zin in heb. ” Natuurlijk is dit ook wel zo en hebben kinderen het soms ook nodig een duwtje te krijgen, even door te zetten. Maar wanneer ik naar mijn gevoel luisterde en de signalen die mijn lichaam gaf serieus nam, wist ik ook dat dit eigenlijk meer met mijn eigen angst te maken heeft. De angst dat ze er misbruik van zal maken of dat ze straks heel wat gemist heeft, terwijl het eigenlijk best lekker gaat. Zou zonde zijn. Ik liet deze angst los en koos voor vertrouwen.
Vertrouwen op mijn gevoel en vertrouwen in mijn kind.
Want juist ik heb ervaren als juf in het basisonderwijs, als kindercoach en tijdens mijn studies de afgelopen jaren dat kinderen van nature leer,- en nieuwsgierig zijn. En dat wanneer je hier op vertrouwt en kinderen de ruimte en rust geeft om op hun eigen tempo te ontwikkelen het echt ook komt. Je kunt kinderen niet allemaal tegelijk langs dezelfde maatstaven leggen, zoals het onderwijssysteem nog steeds ingericht is. Je kunt het opnemen van lesstof, het maken van ontwikkelingssprongen niet afdwingen. Een kind ontwikkelt zich op zijn eigen manier, op zijn eigen tempo en ze geven dit zelf ook mooi aan. Het enige wat volwassenen om hen heen mogen doen is dit op te merken en hen de mogelijkheid en een rijke leeromgeving bieden om de stap of sprong zelf te kunnen maken.

Prachtig vond ik dat bij het zindelijk worden. Je kunt oefenen en belonen wat je wil, maar een kind geeft zelf aan wanneer zij er echt zelf aan toe is om op een potje of op de wc te gaan. En wat is het dan mooi dat het kind voelt dat het goed genoeg is, dat het mag vertrouwen op zijn eigen kunnen en weet dat het op zijn eigen tempo en binnen zijn eigen mogelijkheden mag groeien en ontwikkelen. 

Wat zou ik wensen, net als heel veel meer ouders, leerkrachten, kindercoaches etc. dat we weer uitgaan van het kind. En aansluiten op de behoefte van ieder kind. Het kind voorop stellen i.p.v. de scorelijsten, toets resultaten en inspectierapporten.
En laten we niet meer praten over achterstanden, zeker niet in deze Corona tijd. Een kind is precies daar waar het op dat moment hoort te zijn. En wanneer ze de ruimte krijgen en we hen een rijke leeromgeving, die aansluit bij de leef- en belevingswereld van het kind aanbieden, het kind vertrouwen geven en vooral veel rust en liefde. Dan geven we onze kinderen precies wat ze nodig hebben.
Onze kinderen zijn de toekomst! Ze zijn het waard!

Oh, en het is op zich wel fijn (zelfs nodig) als wij ze als volwassenen hier in voorleven. Ik heb mijn mindset ook flink bij moeten stellen tijdens deze lochdown. Okee, de ochtenden leg ik de lat voor mezelf een stuk lager en ben ik er voor de meiden. Het is het belangrijkste nu zelf rustig, veerkrachtig en ontspannen te blijven. Het is onmogelijk je aan deze tijd volledig aan te passen. Hopelijk is jouw werkgever of jouw innerlijke criticus (als je zzp’er bent) begripvol voor jouw situatie. Want weet je: Toen ik de mail naar de juf had verstuurd en voor mezelf de lat lager had gelegd, ontstond er rust in mijn hoofd, in huis en bij de jongste ook. De druk was er af. Resultaat: De volgende ochtend begon ze uit zichzelf (zonder gemopper) met het opstarten van haar chromebook ;-). En hadden we een fijne dag. Ieder kind is echt van nature leer,- en nieuwsgierig. Vertrouw daar maar op.

Wat laat jouw kind je zien? Is je kind blij? uitgerust? Hoe is het met het lontje? Kort? of zit er nog rek in? En met die van jou? Is mijn verhaal herkenbaar voor je? Delen helpt! Ik luister graag naar je.

Wil je hier meer over weten? Ik begeleid je hier graag bij.

Voel je vrij je reactie te geven of een vraag te stellen via het contactformulier.